Teoria poznania i logika stoicka
Stoicy nazwali logiką prędzej całą teorię poznania i teorię języka.
W logice stoicy zaadoptowali do swojego systemu dokonania Arystotelesa. jako wykazały modus Jana Łukasiewicza, stoicy wprowadzając zmienne zdaniowe – pojęcie spośród większym natężeniem podstawowe aniżeli sylogistyka Arystotelesa operująca zmiennymi nazwowymi, dali start rachunkowi zdań co dało podstawy i stanowiło inicjacja nowej dyscypliny, nazywanej w dzisiejszych czasach logiką formalną.
Jako pierwsi natomiast zaczęli badać zespół znaków żywiołowy (grekę i łacinę) tworząc podstawy tego, co w dzisiejszych czasach nazywamy gramatyką, etymologią i semantyką. Ich szczegółowe modus języka wynikały spośród faktu, iż uważali oni zespół znaków zbytnio jedynka spośród w największym stopniu widomych dowodów na istnienie bezosobowego logosu – pneumy.
We właściwej teorii poznania, stoicy przejęli klisza powstawania idei i funkcjonowania ludzkiego umysłu odkąd Epikura, nie zważając na to adaptując go do materii.
Dla stoików idee poprzedni więc wtórnymi ruchami pneumy, odbywającymi się w ludzkiej duszy, a nie bytami rzeczywistymi. Zmysły, dzięki kontaktu spośród materią zewnętrzną w stosunku do człowieka, odciskają na pneumie duszy pierwotne wrażenia, które następnie, już wewnątrz duszy ulegają procesowi wzajemnych porównań i połączeń, co prowadzi do powstawania idei wtórnych i złożonych, które nie zważając na to jakościowo są zawsze spośród trudem pochodną wrażeń zmysłowych. W umyśle zatem, na przekór Platonowi, nie ma żadnych idei wrodzonych.